LYSI I AMANETIT
Dielli ishte zhdukur perfundimisht ne thellesi te horizontit,
duke ja leshuar vendin henes se plote , e cila kishte pushtuar majen e
malit, por rete e zeza, te cilat tentonin te arinin njera tjetren, shpesh here ja zbenin
rezatimin henes, e hieja e tyre te shfaqej frikshem , ne ecje te stermadhuara
ne konturet e tokes .
Feshferima e
eres sa vinte e shtohej, duke sjelle me vete nje lageshtire te ftohte, e zhurma
e saj tretej lugines se malit. Tek
tuk degjoeshin te lehurat e ndonje qeni , si duket prania e nje stani,
dhe kumbimi I zileve, ja shtonin pak
embelsine nates se egersuar. Udhetari vazhdonte rugen I vetmuar, e nder mend I kalonte finalizimi I
amanetit, eh sa kishte pritur nje moment
te tille, ai ecte nxituar qe
historia te mos e qortonte.
Deti
gjemonte rende, a thua te nxjere debore ? Tha me vete, nje ere e ftohte ja pershkoi faqen, por ai nuk donte tia
dinte, me duart e ftohta si copa
akulli, ngriti jakat e tallaganit
te lesht, e syte pergjisme I kishte
fiksuar tek hena , e cila shdukej
midis reve si nje dhelper dinake , qe kerkon tu shpetoje gjahtareve.
Para se te largohej nga shtepia , femija I vogel I del
perparae kerkonte , qe te puthte te atin
, nje drithme I kaloi ne trup, ndersa e shoqja e percolli derisa u shduk ne
eresiren e polte, dy pika lote ju varen OLIMBISE mbi mollezat e kuqe te faqeve , ndersa qeni I
shtepise filloi qe te ulerinte, pse keshu tha me vete ? UDHETARIT, por
prap e mblodhi veten si kur te mos kish degjuar asgje.
Per nje moment u ul mbi nje gur te lemuar , te cilit vitet
ja kishin hequr ashpersinee tij , dhe
nxori nga qillotat e leshta, nje uror
dhe eshken dhe nxori nga brezi i leshte
, cibukun te cilin e kishte gdhendur vete me aq merak e mbushi me
duhanin e forte dhe e thithi disa here , shtellungat e timit , nen driten e
henes I ngjanin nje ylberi magjik. Mbasi shkundi
cibukun mas shollit te opinges, I
dha tupit perpera, ndersa kacurelat e zeza ja shtonin me shume fisnikerinee
tij.
I duhej dhe dy
ore ruge, UDHETARIT, qe te arinte ne
vendin e duhur, ndersa gjemimi I thelle I shkeputi mendimin, veteima ndricoi vendin pereth, hena u shduk fare, rugetimi filloi qe
ti veshtiresoej.
Disa floke debore pershkuan faqen e tij, ajo filloi te binte
shtruar . Ai kerkonte neper xhepat e
leshta urorin dhe sterallin, qe ta
ndihmonin sado pak ne naten e zeze, e cila ishte e pa mundur qe te ecje
perpara.
Por per cudi nje ulerime uqesh u degjuan qe po afroheshin ne drejtim te
tij . AI e pa veten ne nje situate te
veshtire, dhe nxori nga brezi nagantin te cilin e beri gati sa te
shfaqeshin ujqit, kur paprimtas nga mrapa tij, degjoeshin kercitje dhembesh te tmereshme dhe ulerima renqethese te uqeve. Ai qelloi disa here ne
drejtim te tire derisa harxhoi dhe fishekun e fundit, por tetrheqja e tire ishte e pamundur , ata
ishin shume te uritur, mezi e prisnin kete gjah ne nje nate te tille. Atehere ne mendje I kaloi vetetimthi
mendimi se dhej qepur ne nje peme dhe
ashtu veproi sin je keter ,vetetmthi ju qep pemes, ndersa ujqit e
prisnin me goje hapur , poshte pemes gjahun e aq kerkuar.
Debora vazhdonte te binte
shtruar, I ftohti po shtohej, cdo gje pereth u mbulua prej saj, pemet fillua te thiheshin nga ngarkesa e madhe e debores,,
UDHETARIT i ishte afruar gjumi, qepallat
mezi po leviznin, fuqite po e linin, u mundua prape qe te shkrepte urorin, por
ishte e pa mundur, por me nje levizje teper te sforcuar nxori
cibukun qe ta vinte ne goje , por ai perfundoi ne gojen e uritur qe
prisnin poshte pemes.
E
ashtu I shkrire plotesisht me pemen , u zhit ne endren e
fundit, ju kujtua djali e puthura e tij dhe ulerma e qenit.
Me buzet e ngrira te cilat mezi po I levizte filloi qe te
mermeriste , KATUNDI , katundi duhet te shpetohet nje gjeme e madhe po
ikanoset, nuk duhet qe ta braktisim ,
amaneti amaneti I te pareve, aritti amaneti me ndihmen e eres, ariti ne katund
para se te agonte.
Bashk me
agimin ariti dhe amaneti, buzet e tija pergjisme te hapura dhe kacurelat e zeza,
ja shtonin me shume fisnikerine e tij, lisi e pershendeti per te fundit here,
duke shkundur gjethet e ngarkuara AI
psheretiti ... LISI I AMANETIT.
3/11/2014 - Pater/Greqi
Polo Cipa
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου